...Op het eerste gezicht terughoudender is de toepassing van de minuscule borduurkraaltjes die Ronald de Ceuster toepast in zijn interventies. 
Hij bracht ze aan op de plinten in dit gebouw. Daarmee maakt hij die plinten, op ingetogen wijze zichtbaar én daarmee dus de ruimte. 
Want de plint, misschien wel het meest veronachtzaamde architectuurelement in iedere ruimte, vorm immers de begrenzing van die ruimte. 
Als je de plinten van een gebouw tekent, dan heb je een plattegrond.
 Daarnaast vulde de Ceuster de grootste ruimte van het gebouw met een spiraal van geduldig uitgegoten natuurlatex. 
Hoewel de ingreep een enorme bijna brutale impact heeft en een grote beeldende kracht, is het een gevoelig werk. 
Het zachte rubber, dat bij verwijdering geen enkel spoor meer zal nalaten, 
het handschrift van de kunstenaar (je kunt het proces van het geduldig uitgieten volgen), 
en het feit dat de functie van de ruimte in tact blijft  ( je zou er gewoon overheen kunnen wandelen) maakt het werk poëtisch. 
                                 Als een ode aan de ruimte. 
         
                                         Max Meijer, directeur Museum voor Moderne Kunst Arnhem