De installaties die de Ceuster de laatste jaren heeft gerealiseerd 
laten verschillende intrigerende aspecten zien van zijn kunstenaarschap. 
Hij richt zich op de architectuur en dan met name op de omsloten ruimtes 
en de constructie  als vloeren en wanden. 
Hij benadert deze omsloten ruimtes, oud en nieuw, als een scherpe en analytische beschouwer. 
Vervolgens legt hij als tekenaar met vergankelijke materialen 
als zout, purschuim, latex, rubber of kralen de in zijn ogen karakteristieke kenmerken vast. 
Maar het zijn niet alleen de tektonische elementen van het gebouw 
of ruimte die hij uitvergroot of accentueert. 
Voor hem is van groot belang welke functie het gebouw heeft of, 
als het een ouder gebouw betreft, in hoeverre de tijd zijn sporen heeft nagelaten.
      
De Ceuster volgt als tekenaar de natuurlijke naden, vlekken, scheuren en lijnen 
die het gebouw typeren en leidt hiermee de toeschouwer rond. 
De ruimte bepaalt de tekening. 
Hij wijst op de kwetsbaarheid van details, op onverwachte hoeken en verbanden en verlevendigt 
hiermee de beleving en ervaring van de actuele of historische waarde. 
Hij nodigt de kijker uit de ruimte opnieuw te ervaren.

Zijn handschrift, soms in een hoog reliëf dan weer vrijwel onzichtbaar, 
is opvallend vaardig en ongedwongen. 
Het volgt de mogelijkheden van het gekozen materiaal, 
waarmee de tijdelijkheid van de ingreep wordt versterkt. 
Dit spel van zich herhalende natuurlijke en organische lijnen is uitermate associatief, 
zeker als we ons realiseren dat zijn installaties in de meeste gevallen 
vele honderden meters vloeroppervlak beslaan.
 Het tijdelijke karakter van de ingrepen en de subtiele en soms grillige wijze 
waarop het spel van vormen zich aan ons voordoet roepen beelden op uit de natuur 
zoals bijvoorbeeld de sporen in het zand bij het opkomende en terugwijkende tij van de zee. 
Steeds weer dringen zich nieuwe beelden op en in deze herhaling 
ligt onmiskenbaar een meditatief element.
Omdat de locaties – lege fabriekshallen, kelders, perron – veelal een beperkt kleurenschaal bezitten 
van donker tot licht grijs zal hij in zijn keuze voor materialen dit patroon volgen. 
Soms echter laat de situatie een installatie toe waarin materiaal en kleur een sterker contrast aangaan. 

In zijn tekeningen zien we op kleinere schaal dezelfde minimalistische en conceptuele elementen terug. 
De tekeningen volgen de vouwlijnen van het papier of baseren zich op computertekenprogramma’s. 
Er ontstaan dichte en grillige, zich herhalende patronen van golvende cirkels en lijnen 
in zwarte en grijze tinten.
Ook hier ligt esthetiek en bezinning verscholen in de bewust gezochte beperktheid van ritme, kleur en lijnen. 

Erik Luermans

The installations that de Ceuster has realised over the last few years 
show the different, intriguing, aspects of his art. 
He concentrates on architecture and especially on enclosed spaces 
and their structures, like floors and walls. 
He approaches these enclosed spaces, old and new, with a sharp and analytical eye. 
Subsequently, he captures the, in his view, 
characteristic features as a sort of draughtsman using transient materials like salt, 
PUR foam, latex, rubber or beads. 
However, he does not just magnify and accentuate the tectonic elements of a building or space. 
For him, it is also essential what the function of the building is or, if it is an older building, 
to what extent time has left its mark.

De Ceuster, as a draughtsman, follows the natural joints, stains, cracks and lines that typify the building 
and with this shows the observer around. 
The space determines the drawing. He points out the fragility of details, 
unexpected perspectives and connections 
and in doing so, enlivens the perception and experience of the actual or historical significance. 
He invites the viewer to re-experience the space.

His handwriting, sometimes in high relief sometimes virtually invisible, 
is remarkably skilful and unconstrained. 
He is led by the possibilities of a chosen material, which emphasises the transience of the intervention. 
This play of repeating natural and organic lines is extremely associative, 
especially when we realise that his installations, in most cases, cover an area of several hundred metres.
The temporary nature of the interventions and the subtle and sometimes whimsical way 
in which the play of forms appear to us, calls to mind images from nature like, for instance, 
traces in the sand of the rising and receding tides of the sea. 
We are continually presented with new images and in this repetition lies an unmistakable meditative element.
 As the locations – empty factory halls, cellars, platforms – mostly have a limited colour range, 
from dark to light greys, he also follows this model in his choice of materials. Sometimes, however, 
a situation allows for an installation resulting in a stronger contrast of materials and colour.

In his drawings, we see again on a smaller scale, the same minimalistic and conceptual elements. 
The drawings follow fold lines in the paper or are based on computer drawing programs. 
Dense and irregular repetitive patterns arise of undulating circles and lines in black and grey tints. 
Here also, we find refinement and contemplation in the deliberately sought after limitations of rhythm, colour and line.